مسابقات جام جهانى فوتبال ¨كره،ژاپن¨ نزديك ميشود . زمان برگزارى اين تورنومنت بين المللى با فصل باران هاى موسمى ژاپن همراه است. من يكى آرزو مىكنم كه آسمان جانب اعتدال را نگه دارد. وگر نه ، كيفيت بازى ها زير باران هاى سيل آساى اينجا پايين خواهد آمد.
از فوتبال هم كه بگذريم ، فصل باران هاى بى امان و به سهم خود مشكل زا ، سوژه ى هايكوى امروز ماست در قالب شكوه ى يك مسافر و رهگذر هميشه گى :

از پس مرگم نيز
ايستگاه تعويض قطار
پر آب و گِل خواهد بود !

=======================================
بيست و يكم ماه مه دوهزار و دو

معلم ام طراوت نسيم كوهسارهاى زادگاهم را دارد!
................
هينو سوجو
................
====================================
بيستم مه

با هم كه شديم
به آرامى
چشمه را گِل كرديم !
............
كاواساكى
............
پيش از آنكه به مقايسه ى مضمون اين هايكو با آن قطعه ى معروف سهراب سپهرى بنشينيد ، لحظاتى را تجسم كنيد كه به همراه معشوق تان در ميانه ى راهى كوهستانى دو نفره و بى هيچ مزاحمى به چشمه اى رسيده ايد و در سكوتى بس دلنشين ، دستتان را در آب زلال آن به آهستگى تكان ميدهيد.
و اما ، حضور فصل يا نشانه و نماد آن در اين هايكو كجاست ؟
=====================================
بيستم ماه مه دوهزار و دو. ترجمه ى اميرى

آبجو مىنوشم
همپياله ى مردانى
همه خالى بند !

...............
اوكاموتو هيرومى
...............
نمىدانم كه خانم هيرومى با اين برداشت از مردان همراه اش ، هنگام نوشيدن چه احساسى دارد ؟
===================================
نوزدهم ماه مه دو هزار و دو


روز مادر است
خانه دارانى سر به سر مبتلا
به سل كشنده !
............
ياما موتو
............
اين هايكو در زمانه اى سروده شده است كه بيمارى سل در بين طبقات و اقشار تحتانى جامعه ژاپن بويژه در بين مادران بيداد ميكرد. سل بيمارى فقرا بود و هست. گذشته مورد نظر شاعر وصف حال مادران ماست. گيرم سل جاى خود را به افسردگى و هزاران بيمارى كشنده ى روحى و جسمى ديگر داده باشد.
====================================

آب ملايم مىشود؛
يكى انگار
پشت سرم ايستاده است

..................
هاراكو كووهِى
..................
هشتم ماه مه . اميرى
===================================

پنهان ز ديده ها
در محله ى بدنامى
سوسن آذين مىكنند
.........................
ماتسوموتو تاكاشى
.........................

امروز پنجم ماه مه مصادف با روز كودك در ژاپن است.پيش از اينها يكى از رسوماتى كه به همين مناسبت بجا مىآوردند ، آذين كردن سردر منازل و ديوار زير بامها با گل ذنبق بوده است.شاعر ما به اجراى سنت مورد نظر در محلاتى كه مركز عشرتكده ها و تن فروشى هاست اشاره دارد. ساكنين اين نوع محلات معمولا كار و زندگى روزانه خود را به دور از نگاه ديگر بخشهاى اجتماع انجام ميدهند. نوعى ميل به اختفاى دائم در بينشان رايج است. در ظاهر امر نوعى گسست بين آنها و اجتماع وجود دارد كه نظام داورى حاكم آن را انتخابى آگاهانه قلمداد ميكند كه البته از بنيان نادرست است.در هايكوى بالا نيز شاعر بطور غير مستقيم به حسرت قلبى ساكن اينگونه محلات براى كار و زيستى مطابق استانداردهاى متداول محيط پيرامون اش پرداخته است. ================================

در ساحل درياها
شادخوارانند
جوانانِ ويرانگرِ ماه مه!

اين هايكو در واقع صداى اعتراض نسل پيشرو دهه پنجاه ژاپن خطاب به آدمهاى امروزى است . چرا كه نسل امروز با لاقيدى و سطحى نگرى همه دستاوردهاى جنبش هاى اجتماعى اسلاف خود را يكى يكى از دست ميدهد و دم فرو مى بندد. جماعتى كه حتا جربزه ى بزرگداشت آبرومندانه ى اول مه را هم از دست داده است .
...............................


در دنياى رمان
سرخ وسياه هست
بين ماهى قرمزها هم همينطور

.........
آياكو
.........